★ ❤ ✸๑۩۞۩๑ The Show Must Go On ! ๑۩۞۩๑✸ ❤★

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                  ช่วงสับสนชีวิต........เลยคิดอะไรไปเรื่อยๆเปื่อยๆ แต่กลับมาค้นพบอะไรบางอย่าง

                                 ที่อาจจะไม่มีความหมายอะไรเลยก็ได้ หรืออาจจะแค่รู้สึกไปเอง แต่อย่างน้อยฉันคิดว่ามันสำคัญกับฉัน.............

                  

                  เดินออกไปถ่ายรูป พบกับช๊อต ช๊อตหนึ่งซึ่งฉันดูคุ้นเคยกับมันมากมายเหลือเกิน......เราเคยมาที่นี่ก่อนหรือ ? มากับใคร เมื่อไหร่ เราเคยฝันถึงที่นี่หรือ จะฝันได้ยังไง ในเมื่อเราไม่เคยมีประสบการณ์กับสถาณที่นี้มาก่อน แค่ความรู้สึกหรือ ? มันชัดเจนเกินไป........

                  อาจจะเป็นปรากฏการณ์ De ja Vu ที่เกิดขึ้นกับฉัน แต่ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้น........มันเหมือนเราเคยพบกับมันจริงๆ มีโปสการ์ดใบหนึ่งซื้อมาจากงานแสดงศิลปที่จุฬา ไม่รู้ทำไมถึงซื้อ ไม่มีเหตุผล ทั้งๆที่ก็ไม่ได้ชอบด้วย จะว่าติดใจคนขายก็ไม่ใช่.......แต่ซื้อมาเพราะว่ารู้สึกว่าในห้องฉันเคยมีหรือควรมีไว้ ก็บอกไม่ถูก

                  พบคนในเอ็ม ใครบางคนที่รู้สึกเหมือนเคยคุยมาก่อน เฮ้ๆๆ เราเคยคุยกันมาก่อน ฉันจำได้ ทั้งที่เราไม่เคยคุยกันด้วยซํา แต่ทำไมเราถึงเหมือนเคยคุยกันมาก่อนล่ะ แล้วเราสองคนกลับคาดเดาอะไรของกันและกันได้หลายอย่าง.........แต่วันรุ่งขึ้นต่อมาเรากลับไม่คุยกันสักคำ และไม่ก็ไม่ได้คุยกันอีกเลยเหมือนคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน......ฉันคิดมากไปมั้ง

                  ชีสบัน.......เมื่อกินปุ๊บ อดีตบางอย่างก็พรั่งพรู......แปลกเหมือนกัน ในนั้นใส่ความทรงจำไว้ด้วยหรือ

 

                  เดินมาเจอเด็กชิโนรสคนหนึ่ง ฉันรู้สึกเหมือน 6 ปีก่อนเราเคยเจอกันนี่นา สมัยที่ฉันเรียนอยู่ที่นั่น นี่มันอะไรกัน นอกจากนี้กลิ่นนําหอมที่คุ้นจมูก หนังสือเก่าจากร้านขายหนังสือ คนเดินผ่านที่ไม่เคยรู้จัก ทำไมรู้สึกเหมือน เราเคยพบกันมาก่อน ทำไมเหมือนว่าช่วงเวลานี้ฉันเคยผ่านมาแล้ว ทำไมรู้สึกเหมือนว่าใครมากรอเทปชีวิตม้วนนี้กลับ

 

                 ใจล่องลอยไปถึงความคิดที่ว่า นี่ฉันอยู่ในร่างใคร นี่ตัวเราหรือเปล่า เรากำลังอยู่ในความฝันของใคร เราอยู่ในนิยาย เรื่องราวของใครหรือเปล่า ใครกำลังกำหนดพล๊อตเรื่องของเรา นี่ฉันไม่ขำเลยนะให้ตายสิ......ความรู้สึกแบบนี้ เมื่อสัปดาห์ก่อน ฉันไปเตะบอล ฉันยิงได้ 2 ประตู รู้สึกเหมือน 2 ประตูนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อน รู้สึกเหมือนมีใครเคยเอาสคริปต์เรื่องนี้ให้อ่าน ทำไมกันนะ ความรู้สึกแบบนี้.......

                 ย้อนมานึกถึงเรื่อง the matrix กับ dark city แอนเดอร์สัน กับ เมอร์ด๊อก เหมือนกันอยู่อย่างคือ เขาไม่ได้อยู่ในโลกของความเป็นจริงแต่อยู่ในโลกของการปรุงแต่ง เรื่องราวเกี่ยวกับอัตตวิสัย ภาววิสัย.....ปรัชญาต่างๆ ฉันรู้สึกว่ามันไม่ใช่จินตนาการบนแผ่นฟิลม์ แต่ฉันกลับรู้สึกเช่นนั้นจริง.......ของบางสิ่งที่ฉันเคยสัมผัสครั้งแรกทำไมถึงมีความทรงจำกับสิ่งนั้นมาก่อน และเคยรู้สึกไหมว่าช่วงเวลาบางช่วงชีวิตของเราทำไมมันเหมือนเทปที่ขาดตอน......มันมีความทรงจำบางอย่างสูญสลายไปหรือเปล่า เราอาจจะไม่ได้ลืม แต่อาจเป็นเพราะไม่เคยมีความทรงจำในช่วงเวลานั้นอยู่ แม้แต่ในไดอารี่ที่ฉันจดไว้ ช่วงเวลานั้นมีอยู่จริง เกิดขึ้นจริง แต่ทำไมฉันจำได้แต่นึกภาพไม่ออก แต่บางอย่างฉันไม่เคนสัมผัสแต่รู้สึกเหมือนเคยสัมผัสมาก่อน.......แปลกใจมาก เอาไดอารี่มาอ่านทำไมจำแมตช์ฟุตบอลที่แข่งตอน ม.6 ไม่ได้ทั้งที่จดไว้ในไดอารี่ว่าฉันทำอะไรไปบ้างแต่กลับจินตภาพไม่ออก เพราะอะไรนะ ทำไมของบางอย่างที่เก็บไว้อย่างตลอดมามันหายไป รูปถ่ายสมัยประถม 3 ถึงหายไปนะ หรือว่าฉันไม่ได้อยู่ในช่วงเวลานั้น หรือใครมาเอามันไป...... ล่าสุดเร็วๆนี้ไปรื้อกองหนังสือที่ซื้อสะสมไว้ ฉันซื้อไอ้เล่มนี้มาตอนไหนเนี่ย........?

                 

                 หลงลืมหรือไม่มีอยู่จริง.........

 

                 ความทรงจำกับนักศึกษาคนหนึ่ง.......ใครกันนะ ไม่ใช่ว่าเธอน่ารัก หรือฉันบ้าไปแล้ว แต่รู้สึกเหมือนเคยเจอกันมาก่อน จำชื่อไม่ได้ หรือไม่เคยรู้จัก.......ไม่รู้นะแต่เหมือนว่าเราจะเคยพบกันมาก่อน ถ้าเดินไปใกล้ให้อยู่ในระยะที่เห็นกันได้ชัด รับรองได้ว่าต้องจำกันได้แน่ก็เรลยตรงรี่เข้าไปเพื่อเดินสวนกัน.......จนอยู่ในระยะที่เดินสวนกันพอดี ก็มองหน้าเธอ เธอมองหน้าฉัน แบบว่าต่างคนต่างสงสัย.......จนกลับมาบ้านเปิดหาหนังสือรุ่น ไม่เจอใครที่ใกล้เคียง........

                 ทำไมน้า.......

                 เพื่อนคนหนึ่งจบรัฐศาสตร์จุฬามา เราไปเจอกันที่มหิดล ทำไมแอนถึงบอกว่าคุ้นหน้าเรา และเราก็คุ้นหน้าแอน..........ไม่เข้าใจ ไม่มีเหตุผล ทั้งๆที่เราไม่เคยพบกันมาก่อน หรือไปรื้อรูปถ่ายรูปหนึ่งเป็นรูปปลาที่เคยเลี้ยงไว้........แต่ทำไมไม่เคยมีความทรงจำนี้ในหัว.........

 

                  ไม่เข้าใจ

 

                  เป็นไปได้ไหมว่าเราไม่ได้มีตัวตนอยู่จริงเรากำลังอยู่ในอะไรบางสิ่งบางอย่างที่กำหนดทุกสิ่งให้เรา หรือวันนี้เราเป็นเราแต่พรุ่งนี้เราลืมตาตื่นขึ้นมาเป็นคนอื่นโดยไม่รู้ตัว แล้วเราก็หลงคิดว่าเราเป็นคนคนนั้นจริงๆ หรือฉันอาจจะสลับกับตัวฉันอีกคนหนึ่งในโลกคู่ขนาน หรือว่าความทรงจำบางส่วนของฉันถูกใครขโมยไปหรืออาจถูกแต่งแต้มขึ้นใหม่ หรือว่าคนบ้าในโรงพยาบาล คนเสียสติทุกคนอยู่ในความจริง เขาสัมผัสความจริงแท้อยู่ แต่ทุกคนกำลังอยู่ในโลกมายา.......

       

                  เพราะอะไรไม่เข้าใจเลยจริงๆ

 

                   ความรู้สึกหรือความทรงจำ เหตุผลหรืออุปทาน

       

                  ฉันว่าในตัวเราทุกคนยังมีหลายสิ่งที่ยังไม่เคยพิสูจน์หรือพิสูจน์ไม่ได้แน่ๆ............

 

                                                                                            Be All Eyes !!!

                  ต่อไปนี้จะไม่ให้อะไรคลาดสายตา

 

                                   ทั้งทุกความรู้สึก ทั้งทุกความทรงจำ ทั้งทุกจังหวะการเต้นของหัวใจ..............

 

 

                  

IN THE NAME OF LOVE..........

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                          Form & Content...

 

 

 

 

                 รูปแบบกับเนื้อหา 2 สิ่งนี้ต่างกันมากมาย แต่ว่าหลายต่อหลายครั้งที่เราไม่สามารถแยกมันออกได้ว่าอะไรคือ รูปแบบ อะไรคือเนื้อหา  และหลายครั้งที่เราไม่สามารถแยกมันออกจากกันได้ และหลายครั้งที่เราคิดว่ามันคือสิ่งเดียวกัน

                 การหักเหของแสงในทะเลทรายทำให่เกิดภาพลวงตา ให้เห็นโอเอซิส แสงสะท้อนจากภูเขานําแข็งที่อาร์ติค ที่แอนตาร์กติก้า มันสามารถลวงตาเราให้เห็นสิ่งที่ไม่เป็นจริงได้ หรือ DeJa Vu ที่เราสร้างมันขึ้นมาภายในจิตใจ สิ่งเหล่านี้อาจจะหลอกตาเรา ไม่ให้ให้เห็นสิ่งที่มันมีอยู่ แต่ว่าสิ่งหนึ่งที่ฉันคิดว่ามันพาเราหลงทางไปได้มากกว่าปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ และจิตวิทยา คือ ความคิดของเราเอง และสิ่งนั้น คือ การมองบางสิ่งบางอย่าง การคิดบางสิ่งบองอย่าง จากสองสิ่งที่เรียกว่า     Form กับ  Content...

                

 

                  สิ่งที่เห็นอาจจะไม่ใช่สิ่งที่เป็น ชอบคำกล่าวนี้มากกมาย มันไม่ใช่ปรัชญาที่ลึกซึ้ง ไม่ใช่โวหารคมคายที่ผ่านหู แล้วออกไป ฉันชอบคำพูดนี้มากมาย เลยการมาเป็นความคิดแง่มุมหนึ่งเล็กๆ ในสมอง และฉันเชื่อว่าคำกล่าวนี้ หมายถึง 2 สิ่งนี้ ที่เรียกว่า Form และ Content นั่นเอง

                  

                  ฉันไม่ใช่นักปรัชญา ไม่ใช่นักภาษาศาสตร์ ไม่ใช่นักประวัติศาสตร์ ไม่ใช่นักภาษาศาสตร์ ฉันนิยามความหมายมันให้เป็นที่รู้ทั่วกัน ให้มันเป็นพาราไดม์ไม่ได้หรอก แต่ฉันมโนภาพขึ้นมาเป็นมุมเล็กๆในใจเท่านั้น..........

                  รูปแบบบ่งบอกเนื้อหา หรือเนื้อหาบ่งบอกรูปแบบ ฉันไม่รู้หรอก แต่รู้ว่าบางครั้งสองสิ่งนี้มันลวงตาเราจนทำให้เราไม่เห็นสิ่งที่เป็น (ฉันไม่ขอใช้คำว่าความจริง เพราะปรัชญาโพสต์โมเดิร์นของฉัน ฟริดิช นิตเช่ เคยมองว่า ความจริง ไม่มีในโลก มันขึ้นอยู่กับเพอร์สเปคทีฟ ของแต่ละคนเท่านั้น เนื้อหามากกว่านี้ม่ะรู้ เพราะฉันอ่าน text ได้งูๆปลาๆ เท่านั้น 555)

ฉันเชื่อว่าหลายครั้งที่เรามองแต่รูปแบบและตัดสินมันโดยที่บางทีแล้วเราอาจจะไม่เคยสนใจเนื้อหาที่มันปรกฏอยู่เลยก็ได้....

                  ฉันเคยคุยเรื่องทฤษฏีการเมืองกับอาจารย์เสาวนีย์ จิตรื่น ที่ราชภัฎธนบุรี บ้านเก่าที่แสนอบอุ่น อาจารย์เป็นคนเดือนตุลาที่ปลูกฝังอุดมการณ์ทั้งมวล เราเคยคุยกันว่าประเทศไทยปกครองด้วยประชาธิปไตยมากี่ปีแล้ว เราเปลี่ยนแปลงการปกครองจากสมบูรณาญาสิทธิราชมาตั้งแต่ 2575 จนถึงบัดนี้ ฉันก็ยังเชื่อว่าเรายังไม่เป็นประเทศปชาธิปไตยโดยสมบูรณ์สักที..... เราเป็นประชาธิปไตยมาแต่ในนาม แต่ตลอดมาเราอยู่ภายใต้การปกครองของทหารในยุคเผด็จการครองเมือง และในวันนี้ฉันเปิดเวบดูเรื่องราวของประเทศไทย ยังพบว่าเรายังใช้การปกครองแบบประชาธิปไตยหน้าตาเฉย ทั้งๆที่คณะรัฐบาลชุดนี้มากจากการเลือกตั้งหรือไม่ นายก มาจากการเลือกตั้งตอนไหน ฉันไปออกเสียงตอนไหนเนี่ย             

                  อับราฮัม ลินคอร์นได้กล่าวนิยามของประชาธิปไตยไว้อย่างคมคายและลึกซึ้งว่า ประชาธิปไตย คือ การปกครองของประชาชน โดยประชาชน และเพื่อประชาชน แต่วันนี้มันเป็นประชาธิปไตยตรงไหนไม่ทราบ ฉันไปออกเสียงเพื่อปกครองตัวเองตอนไหน ทำไมหนังสือพิมพ์ ทีวี วิทยุ ยังพูดปาวๆ ว่าเราปกครองระบอบประชาธิปไตยอยู่.... ทั้งที่จากเนื้อหาแล้ว เราไม่ได้เป็นประชาธิไตยแม้แต่น้อย เราเป็นแต่แค่รูปแบบ ไม่ใช่เนื้อหา

                   ฉันไม่ได้หมายถึงคณะปฎิรูป หรือเหตุการณ์ทางการเมืองปัจจุบันเพียงอย่างเดียว แต่มันเป็นมาโดยตลอด........ทุกวันนี้ฉันยังยืนยันหัวชนฝาว่าประชาธิปไตยของเราเป็นแค่รูปแบบเท่านั้น แต่เนื้อหามันกลวงโบ๋เหลือเกิน....... อาจจะเป็นเรื่องใหญ่โตหากเรามองจากแง่มุมนี้ มาลองมองจากประสบการณ์ตรงที่ฉันเคยสัมผัสมาดีกว่า......

 

                   เพื่อนฉันแต่งตัวธรรมดาไม่มีวันไหนที่ตัวเขาจะมีของมียี่ห้อ ไม่เคยเห็นเสื้อโปโล ไม่เคยเห็น แท๊ค ฮอยเอ่อร์ ไม่เคยเห็นโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุด ตอนแรกฉันมองเขาเป็นชนชั้นกลางคนหนึ่ง นั้นคือฉันมองเค้าจากรูปแบบ แต่พอรู้จักเขาขึ้นมาจริงๆแล้ว หมอนี่จัดว่าฐานะถึงดีมากคนหนึ่ง เที่ยวคืนหนึ่งเคยใช้ขั้นตําก็ 5000 (แบบว่าผ้าขี้ริ้วห่อทอง) สภาพภายนอกกับเนื้อหาภายในช่างแตกต่างกันเหลือเกิน  แต่คนอื่นๆประเมินเขาแม้แต่สภาพนอกที่เห็นเพียงครั้งแรก ....

                   กับใครคนหนึ่งที่ฉันรู้จักแค่ชื่อเท่านั้น เป็นเซียนพระชื่อดัง เอาว่ามีเงินก็หลายล้าน แต่งกายภูมิฐาน ขับรถมีราคา ดูบุคลิกภายนอก น่าเชื่อถือไว้ใจเป็นอย่างยิ่ง แต่ธุรกิจของเขาไม่ได้เป็นไปตามที่มองเห็นหรอก เขาอัดพระเก๊ให้ลูกค้า........นี่เป็นอีกครั้งที่รูปแบบขัดแย้งกับเนื้อหา

 

                   บางครั้งสิ่งที่เห็นอาจจไม่ใช่สิ่งที่เป็นจริงมั้ย เมื่อหลายวันก่อน ฉันเอา นิค่อน เอฟอี 2 กล้องของฉันไปซ่อม ที่ร้านไหนไม่ขอบอกแล้วกัน ก็คุยๆกันสักพักกับเซียนกล้องที่เป็นเจ้าของร้าน เขาถามว่าฉันเล่นกล้องอะไรมาก่อน ฉันบอกไปว่าโลโม่ครับพี่ พี่เล่นด้วยหรือปล่าว ฉันก็แค่อยากจะแลกเปลี่ยนความคิดเห็น มุมมองใหม่ๆ แต่เขากลับพูดคำที่ฉันไม่อยากได้ยินจากคนที่ผูกผันกับศิลปะอย่างเขาเลย  อ้อ ! น้องโลโม่มันเด็กๆ เด็กเค้าถ่ายกัน พี่ไม่จับของประเภทนั้นหรอก...... ฉันไม่ใช่โลโมนิสม์ แต่ฉันก็ยังโกรธแทนเมื่อได้ยินวาจาเช่นนี้ เขามีสิทธิ์อะไรมาตัดสินศิลปะ ศิลปะเป็นสิ่งที่ผูกผันกับจิตวิญญาณความรู้สึก จะเอาตัวชี้วัดอะไรมาวัดค่า..... น่าเสียดายที่ศิลปะมันแข่งขันหรือวัดค่ากันไม่ได้.....ไม่เหมือนกับวิ่งแข่ง อาจจะเอานักวิ่งอาชีพ หรือ นักฟุตบอล มาวิ่งเเข่งกัน แม้จะคนละประเภทกัน ฝีเท้าคนละจังหวะกัน แต่ตัวชี้วัดอยู่บน เข็มนาฬิกา..... แล้วเขาเอาอะไรมาตัดสินว่า โลโม มันของเด็กเล่น ศิลปะอ่ะ มันตัดสินกันไม่ได้หรอก คุณตัดสินแค่จากรูปแบบภายนอก ก็จริงแมนนวลเล่นยากกว่า ฟังค์ชั่นเยอะกว่า ออฟชั่นมากกว่า เทคนิคมากกว่า แต่ผลสรุปสุดถ่ายของการถ่ายคืออะไร คือการเก็บความทรงจำ กลิ่นอาย จิตวิญญาณของช่วงเวลาที่คุณมิอาจเรียกคืนมาได้ ไม่ใช่หรือ.......  โลโม กับ แมนนวลเหมือนกันตรงจุดนี้ไม่ใช่หรือ.......

 

                    เหมือนมีคนมาบอก วีนัส ของ บ๊อตติเซลลี่ ยอดเยี่ยมกว่า เดอะ ทิงเกอร์ ของ จัง โรแดง ของแบบนี้ตัดสินได้จากอะไรหรือ งานศิลปะอ่ะจะโลโม หรือ แมนนวล หรือ จะดิจิตอล มา มันก็เนื้อหาเดียวกันต่างกันแค่ รูปแบบเท่านั้น.......ไม่ใช่หรือ.......

 

                    แม้แต่ดนตรี รูปแบบอาจจะแตกต่างกัน ดนตรีไทย สากล จะ ออเคสตร้า จะ โพสร๊อค อัลเตอร์เนทีฟ ฮิพออฟ สุด้ทายแล้วฉันเชื่อว่าเนื้อหามันอยู่ที่จิตวิญญาณของคนแต่ง คนร้อง คนเล่น บลู ดานู้บ ของ โยฮัน สเตราซ์  เรเควี่ยม ของ โมสาร์ต สื่อออกกมาซึ่งอารมณ์เท่านั้น  หรือจะ ค้างคาวกินกล้วย แขกบรเทศ เราเห็นจิตวิญญาณ อารมณ์ความรู้สึกของพวกเขาใช่ไหม.......

 

                    กับความรัก  ความรักมีรูปแบบ  ความรักแบบพ่อ แม่ กับลูก รูปแบบอาจจะแตกต่างกัน เลี้ยงดู อบรม การปฏิบัติต่อลูกที่แตกต่างกัน แต่เนื้อหาความรักที่พ่อแม่มีต่อลูกมันเหมือนกันแน่ๆ ฉันคิดว่าแบบนั้น แต่กับหนุ่ม สาว ฉัน หรือใครบางคนล่ะ  ฉันเคยได้ยินมาแบบนี้ เจอหน้ากัน รู้จักกัน ขอเบอร์โทร นัดเที่ยว คบเป็นแฟน จบลงบนเตียงนอน ฉันเคยเห็นเรื่องราวแบบนี้มาหลายสิบคู่ จนกล่าวว่าเป็นรูปแบบได้มั้ง ฉันถามตัวเองเป็นร้อยรอบ แต่ความรักที่เป็นเนื้อหาจริงๆ เป็นยังไงหนอ ? ฉันอยากพบเห็นเรื่องราวความรักที่เป็นเรื่องราว การเสียสละอันยิ่งใหญ่ของ     โรมิโอกับจูเลียต การสละสิ้นซึ่งชีวิตเพื่อความรักแบบของ แจ๊ค กับ โรส หรือทัชมาฮาล ที่ชาร์เจฮานสร้าง........มันมีเพียงแค่ในนิยาย หรือว่า ในอดีตกาลเท่านั้นหรือ.......

                    วันนี้มันมีอยู่ไหม ความรักที่เนื้อหาของมันจริงๆ ความรักที่ไม่ต้องกอดกัน จูบกัน มีเซกส์กัน ความรักที่ไม่จำเป็นต้องผูกมัดทางกาย แต่จะไม่มีวันแยกจากกันด้วยจิตวิญญาณ มันมีอยู่จริงไหม Real Love มีจริงไหม  ความรักที่มากกว่าอารมณ์ ความรู้สึก หรือเหตุผลทั้งมวล เป็นยังไง ความรักสร้างสรรได้ทุกสิ่ง และพร้อมที่จะทำลายล้างได้ทุกวิถีทาง มันลึกซึ้งมากมายจนหาความหมายของมันไม่ได้....แล้วทำไม ฉันจึงไม่พบพานมันจริงๆ....... ฉันเชื่อว่าความรักไม่มีรูปแบบ ไม่จำเป็นต้องมีเซกส์ ไม่จำเป็นต้องมีอะไรเลย แต่มันจำเป็นต้องมีเนื้อหามากมาย....ที่จะสอดประสานคนสองคนเข้าไว้ด้วยกัน  

 

                                                      

                                                             

                                                                 เนื้อหา........

 

 

                    ฉันจะพบพานสักวัน เนื้อหาของความรักที่มีอยู่จริงๆ........หรืออาจไม่มีเลย..........

                            ไม่ต้องการ ความรักที่มากมาย ยิ่งใหญ่ ........แต่ขอรักที่เป็นรักจริงๆ...........

 

 

                    ต่อจากนี้ไปคงจะไม่มองอะไรที่รูปแบบภายนอกอีก........ แต่จะมองให้ลึกเข้าไปที่เนื้อหา.............

                    ไม่มองหนังสือที่หน้าปก...........แต่จะมองจนกระทั่งตัวหนังสือตัวสุดท้าย...........

                    ไม่ฟังเพลงที่มีความเป็น ร๊อค คลาสสิค ป๊อป แต่จะฟังทุกท่วงทำนอง และเนื้อหาของมัน.............

                    ไม่มองรูปภาพว่าใครเขียนมัน...... แต่จะมองว่าคนเขียน เขียนอะไร........

                    ไม่ยินดีใช้คำว่าบัณฑิต ต่อท้ายสาขาที่รําเรียน......... ถ้าไม่รู้จักมันอย่างลึกซึ้งโดยแท้จริง

                    ไม่มองใครที่ผ่านเข้ามาด้วยรูปแบบที่เห็น............. นอกจากความคิดและตัวตนที่แท้จริงของเขา.......

 

 

                                                       เพราะเนื้อหา..สำคัญกว่ารูปแบบ................

 

 

                    ขอบคุณป๊า ม๊า อาม่า อาเจก อาโก ทุกคนในครอบครัว ที่ทำให้ฉันได้เห็นว่าโลกใบนี้มีอะไรต่างๆมากมาย

                    ขอบคุณอาจานย์ที่ชิโนรส ราชภัฏธนบุรี ราม มหิดล ธรรมศาสตร์ ที่สอนให้รู้จักคิด จะคิดแล้วออกมาแบบไหน อีกเรื่องหนึ่ง เเค่เริ่มที่จะคิดก้อเพียงพอแล้ว

                    ขอบคุณเพื่อน ตาสิน - หมวย ที่แต่งเติมความสดใสบนโลกนี้...... ไอ้ฉอ ญ และ ญ นู๋นําตาล นู๋ซาย นู๋หะหมวย นู๋ด๊อกซื พี่โบ และคนอื่นๆอีกมากมาย ที่สอนให้รู้จักเนื้อหาของมิตรภาพ

                    ขอบคุณทุกคน ทุกชีวิตที่ผ่านเข้ามาในชีวิตฉัน.......ทำให้ชีวิตนี้มีเนื้อหาต่างๆมากมาย แม้ว่ารูปแบบชีวิตฉันจะไม่เลิศเลอแม้แต่ประการใด แต่เนื้อหาต่างๆมากมาย ทำให้มันมีค่าเหลือเกิน

                    ขอบคุณเจ้าของเพลง   (ใส่ใจ) รายละเอียด ของโป้ โยคี ที่ส่งเพลงนี้มาให้เป็นแรงบัดาลใจ ในการเปิดความคิด ขอบคุณจริงๆ..

 

                  

 

                    สุดท้าย........ ถึงอาโก ที่ป่วยอยู่ ชะตากรรมไม่ใช่สิ่งที่เราต้องยอมรับ...... แต่เป็นสิ่งที่เราต้องเอาชนะ ใช่ไหม..........

                    ถ้าแลกเปลี่ยนกันได้ ผมยินดีเป็นเช่นนั้นแทน แม้ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม.........

                    

 

                    

                  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                      ไม่อยากจะต้องผิดหวัง แต่ว่าในวันนี้ก็ต้องพ่ายแพ้ ไม่อยากเป็นคนอ่อนแอ แต่ว่าในตอนนี้นําตากลับไหล เมื่อโลกไม่เป็นอย่างต้องการ เมื่อทุกๆอย่างหมดสิ้นไป และในวันนี้ไม่เหลือใคร แต่ตัวฉันก็พร้อมจะลุกขึ้น แต่ตอนนี้ฉันนั้นจะล้มลง จบทุกสิ่ง หมดทุกอย่าง แต่ฉันยังมีหวังยังจะสู้ยังไม่แพ้ แล้วเรื่องร้ายจะพ้นผ่าน แม้วันนี้แผลยังคงอยู่ เจ็บเท่าไหร่ บอกหัวใจ  จะต้องผ่านมันให้ได้

 

 

 

 

 

                                                                   ....................................................................................

 

 

 

 

 

 

                       เขียนบล๊อคด้วยอารมณ์ไหน บอกไม่ถูกเลย ตอนนี้ตัวฉันหรือเปล่าที่กำลังอยู่ตรงนี้ หรือว่าใครคนอื่น ตัวเราจริงๆหรือ หรือแค่ฝันไป ไม่รู้อารมณ์ตัวเองจริงว่ากำลังทำอะไรอยู่ หรือว่ากำลังช็อคกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ในเวลานี้ ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ฉันขาดเอกลักษณ์ในตัวเอง กำลังสับสน วุ่นวายในการค้นหาตัวเอง กำลังสงสัยว่าเรากำลังเป็นใคร มาจากไหน กำลังทำอะไร และต้องการอะไร อย่างน้อยก็ช่วงเวลานี้ คำตอบที่เคยถามตัวเองเมื่อหลายปีก่อน " ฉันกำลังจะไปไหน " ถึงตอนนี้ก็ยังตอบคำถามเดิมกับตัวเองด้วยความน่าสมเพชเหมือนเดิมว่า " ยังไม่รู้ว่าจะไปไหน " แต่ก็ยังก้าวเดินออกมา........เพียงลำพัง